Another day in the hospital
Hey all,
My great-aunt is in the hospital. She hasn't been well for a very long time. She's suffering from dementia with the consequence that her health is going bad more and more. She's not eating or drinking out of her own, so she needs to be pushed to do this. She can't walk anymore, so she needs a wheelchair and things are getting worse.
In the night from sunday on monday she slipped into a deep coma, due to dehydration and lack of food. She is in a special care house, but they just don't have enough people nor the quality of care she needs. My father was at her wake. She had expressed to my father, last year, that she was afraid to die. He told her he couldn't make the journey with her, but he would be there for her to guide her to her journey. I think its a beautiful thing to do. She had also said she didn't want to live anymore if it would mean she would almost be a plant in a bed.
And when you know she has suffered so much, you also know there comes a time when you have to let her go. So the people in the house had agreed to "let her die". It was not active euthanasia, as no one was giving her any medication or anything else. It was decided (by the family and the people in the "care"house) that, if she would slip into a coma, no doctor would be called. However, that night a lady from "Thebe Thuiszorg" (a third party health organisation) came along and decided my great-aunt had to be rushed to the hospital (despite her own wishes) and that doctors needed to take care for her and not let her die. The doctors got her out of her coma indeed...... But it's no life. She still can't drink or eat herself. We have to feed her and she has decubitus wounds all over her body.
I was at the hospital yesterday and the day before yesterday to visit her. She hardly recognises anyone and she can't talk. The doctors had no prognoses for her to tell us yesterday. All they could say was that they would take care for her until she was good enough to go back to the "care-house" where she came from in such bad state. Can you believe that? Right now my father, my mother and a niece of my mother are taking of her in turns. The doctors and nurses say it's best if someone of the family stays with her all the time, despite the visiting hours. That's how bad she is at the moment.
Today my mom told me the doctors don't expect that she will live until monday. At least that's what they expected this morning. Everyone in the family hopes, for the sake of my great-aunt, it will all be over soon so that she doesn't has to suffer anymore. Right now I'm just waiting for the call that she's passed away. I have mixed feelings about that. On one hand she's my great-aunt, someone I didn't have very close contact with. On the other hand I have visited her quite some times the last 10 - 15 years. I remember how she was when she was in a very good state, not suffering from dementia and all other things. I do know she deserves to have an end to her suffering, but I also know she's afraid to die. So what's best? In the end I think it'best for her if she dies soon, rather then later. Later would mean more unneccessary suffering and pain.
We'll just wait and see........
Hey allemaal,
Mijn oud-tante ligt in het ziekenhuis. Ze ligt op sterven. Ze is al een hele lange tijd niet goed. De laatste twee jaar heeft ze veel last van dementie en vooral het laatste is ze heel erg hard achteruit gegaan. Dit heeft helaas ook verdere gezondheidsproblemen tot gevolg. Ze eet en drinkt zelf namelijk namelijk onvoldoende. Ze kan inmiddels ook niet meer lopen en ze praat nog maar amper. Het gevolg van dit alles is dat ze in de nacht van zondag op maandag in een coma is geraakt en opgenomen is in het ziekenhuis. Dit laatste overigens tegen haar wens in. Helaas heeft ze haar laatste wilsbeschikking voor wat betreft dit onderwerp niet meer getekend (door omstandigheden), waardoor ze nu toch in het ziekenhuis ligt terwijl ze dat helemaal niet wilde.
Voor ze in het ziekenhuis kwam, lag ze in een verzorgingstehuis. Ze had zelf inmiddels de verpleeghuisstatus gekregen (gezien het feit dat ze dit gewoon nodig had) en het verzorgingstehuis zou ook een verpleeghuisstatus krijgen. Inmiddels hebben ze dit als het goed is ook al, alleen hebben ze de benodigde menskracht hiervoor nog niet ingehuurd. De medewerkers van het verzorgingstehuis mogen nog geen paracetamol toedienen. Ze moeten voor elk klein wissewasje de huisarts bellen en als die toevallig geen weekenddienst heeft.... tja, dan moet je maar wachten tot maandag als de huisarts weer terug is. Dit heeft voor mijn oud-tante al heel wat nare gevolgen gehad. De medewerkers zijn er daarnaast ook niet toe in staat om ervoor te zorgen dat mijn oud-tante toch voldoende eet en drinkt, waardoor ze helemaal uitgedroogd was en ondervoed. Wij als familie denken dat ze hierdoor zondagnacht in een coma is geraakt. De artsen weten het echter nog niet zeker.
Mijn oud-tante had eerder al aan mijn vader laten weten dat ze niet door wilde leven als dat betekende dat ze als een kasplantje zou moeten leven. Daarnaast is ze ook bang om dood te gaan. Toen ze dus zondagnacht in een coma terecht kwam, werd besloten door de familie en de leiding van het verzorgingstehuis dat ze niet naar het ziekenhuis zou worden gebracht, maar dat ze waardig in haar eigen bed zou kunnen sterven, zoals ze zelf al had aangegeven. Helaas kwam er toen iemand van de thuiszorg (Thebe) langs. Zij vond, tegen alle wensen in, dat mijn oud-tante persé naar het ziekenhuis gebracht moest worden. In hetziekenhuis hebben ze uiteindelijk mijn oud-tante uit haar coma weten te halen, maar ideaal is dat bepaald niet. Ze had eerst een veel te lage bloeddruk, zo laag dat ze eigenlijk alleen daarvan al zou moeten sterven. Verder had ze veel te weinig vocht in haar lichaam (waardoor dus de bloeddruk ook veel te laag was.... het bloed was gewoon veel te dik). Tot slot had ze een suikergehalte (ze was inmiddels het afgelopen half jaar ook diabetes geworden) dat "door het dak" heen schoot. Het was niet te meten. Hier hebben ze in het ziekenhuis allemaal wel iets aan kunnen doen, maar waar ze niets aan hebben kunnen doen, zijn bijvoorbeeld de enorme decubituswonden (doorligwonden) die ze over heel haar lichaam heeft. Ze eet en drinkt uiteraard nog steeds zelf niets. Hierdoor krijgt ze dus amper genoeg energie binnen om haar lichaam überhaupt in leven te houden.
Zelf ben ik gisteren en eergisteren nog in het ziekenhuis geweest. Ik heb ook nog meegeholpen met de verzorging. Pappa is op dit moment bijna continue in het ziekenhuis. Mijn oud-tante heeft hem namelijk laten weten dat ze bang is om dood te gaan. Hij heeft haar gezegd dat hij niet die reis samen met haar kan maken, maar hij heeft haar wel beloofd dat hij haar tot het eind zal begeleiden en bijstaan. En hij komt zijn beloftes ook na. Het is op dit moment afwachten wat er gaat gebeuren. Donderdagochtend heeft ze heel even een goede opleving gehad, waarvan iedereen (artsen en verpleegkundigen ook) stomverbaasd van stond. Daarna is ze weer bergafwaarts gegaan. Donderdag en vrijdag werd er nog wel over gesproken dat ze weer teruggebracht zou worden naar het verzorgingstehuis, omdat het ziekenhuis haar niet verder kan verzorgen. Het verzorgingstehuis waar ze dus zo slecht is behandeld dat ze in het ziekenhuis terecht is gekomen notabene! De transferverpleegkundige heeft wel toegezegd dat ze op zoek gaat naar een oplossingwaarbij mijn oud-tante naar een verzorgingstehuis / verpleegtehuis kan waar ze dezelfde zorg kunnen verlenen als in het ziekenhuis (zoals op z'n minst zonder problemen haar medicijnen kunnen geven).
Tja, en ontwikkelingen gaan (soms helaas) snel. Vanmiddag vertelde mamma dat de artsen hebben gezegd dat mijn oud-tante waarschijnlijk de maandag niet haalt. Uiteraard is het in dit soort gevallen altijd afwachten, maar het zijn nooit goede voorspellingen. Ik heb er een dubbel gevoel bijn. Hoewel ze mijn oud-tante is en ik er nooit een echt intensief contact mee heb gehad, ben ik de afgelopen 10 - 15 jaar toch wel een aantal keren bij haar op bezoek geweest. Ik herinner me haar als een levendig iemand die altijd overal heen ging. Reizen vond ze heerlijk. Nu kan ze echter eigenlijk niets meer. Als ik zie hoe hard ze achter is gegaan is het misschien wel beter voor haar als ze gewoon snel overlijdt. Dan hoeft ze niet meer te lijden. Aan de andere kant wens je natuurlijk nooit dat iemand snel doodgaat. Maar ja, in dit geval........
We kunnen nu niets meer doen dan afwachten enhaar ondertussen zo goed mogelijk verzorgen. Het is niet anders. we zien het wel.......
